For Ellen (2012) Kızım İçin

Milenyum sonrası bağımsız sinema sektörüne giren yönetmen So Yong Kim’in 2012 yapımı filmi For Ellen, 31. İstanbul Film Festivali dahilinde izlediğim filmlerden biriydi. Kızının vesayetini kaybetmek üzere olan bir babanın öyküsünü izlediğimiz yapım, benzerlerinden ve bir takım klişelerden uzaklaşmadan derdini anlatmaya çalışıyor. Ne yazık ki başta bu sebepler olmak üzere pek çok gerekçeyle, yönetmen So Yong Kim, vasatın altında kalan bir yapıma imza atıyor.

Joby Taylor, turneye çıkabilecek kadar havalı bir müzik grubunun solistidir. Turnede bulduğu bir boşlukta Los Angeles’a gelip karısı Claire’den boşanmaya çalışmaktadır. Çalışmaktadır diyorum aslında ama boşanmak isteyen asıl kişi Claire’in kendisi. Bir yandan malların bölüşümü ile uğraşan Joby, diğer yandan da daha önce hiç görmediği kızı Ellen’a kendini sevdirmeye çalışmaktadır. Ellen’a kısa sürede ısınan Joby, onu kolay kolay bırakmak istemez ama başka seçeneği de yoktur.

Konusu itibariyle oldukça basit bir çıkış yapan For Ellen’da senaryoya dair övülecek pek bir şey yok diyebiliriz. Bazı planları gereksiz uzun, bazılarını de nedensizce kısa tutan ve hikayenin boğucuylu ile kurgudaki bu eksikliği bir araya getirip seyirciyi iyice sıkmayı başaran So Yong Kim’in, her ne kadar bağımsız filmler yapsa da bu filmlere kendinden bir şeyler kattığına şüphe duydum. Joby ile Ellen’ın buluşmalarına kadar oldukça durağan ve sıkıcı ilerleyen öykü, malum buluşmayla birlikte biraz daha ilgi çekici ve izlenebilir hale geliyor çünkü filmin adından dahi akan duygusallık ancak o zaman kendini gösteriyor. Diyalogları her daim vasatın altında kalan For Ellen’da beklediğiniz duygu yüklü cümleleri de filmin sonlarına kadar duyamıyorsunuz.

Başrol oyuncusu Paul Dano, ilgisiz ama ilgili babayı canlandırmakla yükümlüyken nedense performansı, seyirciye gittikçe duygusallaşan baba kimliğini hissettiremiyor. Mimikleri ve vücut hareketleri yerinde gibi dursa da oyuncu seçimindeki hatadan ötürü böyle olumsuz bir fikre kapılmış olma ihtimalim de söz konusu elbette. Filmde Joby’den sonra “performanslarına tanık olabildiğimiz” diğer iki karakter olan Ellen (Shaylena Mandigo) ve Fred Butler (Jon Heder) ise kayda değer bir şeyler sunamıyor. Her şey rağmen çaresiz bir babayı oynamaya çalışan Paul Dano’nun bu çabasını bir şekilde takdir etmek gerek diye düşünüyorum. Başaramasa da uğraştığını bir şekilde belli ediyor.

Yalan yok, biteceği anı heyecanla beklediğim bir film oldu For Ellen. Durağan filmleri severim, üstelik bu film o kadar da tekdüze ilerlemiyor. Ama For Ellen’ın seyircisini sıkacağı daha başka yönleri de mevcut. Baba ve kız ilişkisine dayanan filmlere hiçbir yenilik katmamakla birlikte onların verdiği çaresizlik, umut, heyecan duygularını vermekte de başarısız kalıyor film. Kim bilir, belki So Yong Kim’in yapmak isediği de tam budur. İzlemeyen bir şey kaybetmez. Kendim için de festival dahilinde izlemeseymişim de olurmuş dediğim ilk film oldu For Ellen.

Diğer yazıları Burak Hazine

Tanrılar ve İnsanlar: “Batman v Superman: Dawn of Justice”

Çizgi roman ve sinema tarihine pek çok defa mal olmuş iki önemli...
Devamı

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir