Epic (2013) Doğal Kahramanlar

Oscar ödüllü yönetmen Chris Wedge’in, adeta bir animasyon efsanesi haline gelen Buz Devri sonrasında altında imzası bulunan en önemli iş olduğuna inandığım Doğal Kahramanlar, yapım şirketi Blue Sky’ın bu sezon Oscar yarışına soktuğu animasyonun ta kendisi. İyiyle kötünün savaşını anlatan film, bir ve birlik olmanın da altını çizen; aynı ismi gibi efsane olmaya aday oldukça düzgün bir şekilde kotarılmış başarılı bir üç boyutlu animasyon örneği.

Genç bir kızın, ormanda küçük yaratıklar olduğuna inanan çılgın babasının yanına taşınmasıyla başlayan Doğal Kahramanlar, daha önce defalarca izlediğimiz bir tema üzerinden devam ediyor: İlişkisi bozulan baba ve çocuğu. Birbirlerine verdikleri değeri sorgulama safhasına gelen ikilinin hayatı, bir anda genç kızın kendini küçülmüş bir orman yaratığı olmasıyla değişiyor. Genç kız, artık kendisine verilen önemli bir görevi yerine getirip ormanın ruhunu korumak için maceradan maceraya atılırken hem ilk aşkı yaşıyor, hem de babasıyla olan ilişkisini çok farklı boyutlara taşıyor.

Canlı aksiyon yapımlarda da benzer öykülere sık sık denk gelsek de gerçeği kabullenmeyen karakterler, baba ve kız/oğul ilişkisi daha önce pek çok animasyon filmde defalarca işlenmiştir. Doğal Kahramanlar, bu açıdan öykü anlamında seyircisine hiçbir yenilik sunmazken kurduğu konsept ile bu eksikliğini kapatıyor. Konu olarak da andırdığı Avatar’la bu açıdan da benzeyen film, doğanın güzelliklerini ve dengesini alışılmışın dışında bir temayla sunuyor. İyi ile kötünün savaşını bunun üzerine kuruyor, bu sefer yeşilin kökünü kurutmaya kararlı olan kötüler ise bir kez daha hazin sonla karşılaşıyor. Doğal dengenin insan etkisinden bağımsız nasıl korunduğuna fantastik bir bakış açısı getiriyor ve bu bakış açısı seyirciyi hayalle karışık, gerçekle yoğrulması muhtemel bir dünyaya davet ediyor.

Seslendirme kadrosunda Colin Farrel, Josh Hutcherson, Amanda Seyfried, Beyonce Knowles, Pitbull ve Christoph Waltz gibi birbirinden ünlü isimleri barındıran film, bu yönüyle de dikkatleri üzerine çekmeyi başarıyor. Danny Elfman imzalı müzikler, konsepte ve filmin geçtiği evrene ayak uydurmada hiçbir zorluk yaşamazken yaratıcı ekibin uzun uğraşlar sonucu hazır hale getirdiği detaylı tasarımlar göz alıyor. Karakterleri yaratırken de çok zorluk çektiklerine inanmadığım ekip, zorlama tiplemelerden elinden geldiğince uzak durmuş gözüküyor. Eğlenceli karakterlerle ciddi karakterleri birbirleriyle çok güzel etkileştirmekle kalmıyorlar; alışkın olduğumuz farklı karakter tasarımlarından da öteye giderek doğayla bütünleşik, büyüleyici yeni tiplemeler oluşturma başarısını gösteriyorlar.

Daha önce Buz Devri ve Rio ile Oscar’da şansını arayan ama bulamayan Blue Sky şirketi, bu sefer üzerinde ince düşünülmüş, tek derdi eğlendirmek olmayan bir film ortaya koymuş. Verdiği mesajlar çok temel ve basit olsa da kimsenin yadırgamayacağı şeyler; ve bunların seyirciye sunumu bir hayli çekici. 100 milyon Dolar gibi büyük bir bütçeyle hazırlanan Doğal Kahramanlar, box office’te para kazandırsa da umalım ki yapımcıların gözü dönüp de bir devam filmiyle efsaneliğinden ödün vermek zorunda kalmasın. Keza filmin vermek istediği “binlerce yaprak, tek ağaç” mantığı sinemanın bu yönüyle pek uyuşmuyor.

Diğer yazıları Burak Hazine

Empire’ın En İyileri

Severek okuduğumuz fakat bazı zamanlar gerçekten ne yaptıklarına anlam veremediğimiz sinema dergisi...
Devamı

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir